W Główczycach święta w tym roku nie przyszły z telewizora. Przyszły z podwórek, z dróg, z gospodarstw i podjazdów, na których w grudniowe wieczory zapalały się lampki. Z pomysłu jednego człowieka i energii całej miejscowości powstał film „Świąteczna gorączka – Nie cicha noc” – produkcja amatorska tylko z nazwy, bo w zaangażowaniu i skali dorównująca projektom, za którymi zwykle stoją instytucje.

::addons{"type":"youtube","url":"https://youtu.be/ONaY5GdejKc?si=2UgGHaB0fCRC57fq"}

Głównym bohaterem tej historii jest Krystian Sibiński, 29-letni mieszkaniec Główczyc. Nie filmowiec z dyplomem, nie producent, nie zawodowy twórca. Jak sam mówi – po prostu pomysłodawca.

– Ja jestem nikim. Ja jestem po prostu pomysłodawcą całego tego filmu. To jest nasz kanał na YouTubie – tłumaczy bez cienia kokieterii.

Na co dzień pracuje na stacji paliw w Słupsku. Filmy robi po godzinach, z pasji.

Od pomysłu do planu filmowego

Zdjęcia kręcono głównie w Główczycach, choć kilka scen powstało również w Słupsku. Sibiński opowiada, że od początku wiedział, że chce zrobić film świąteczny, ale nie przypuszczał, jak bardzo ten pomysł urośnie.

– Do jednej ze scen przystroiliśmy prawie 30 maszyn lampkami.

Ta scena stała się jednym z symboli całej produkcji. Światła, ciągniki, samochody, ludzie stojący obok własnych maszyn – nie jako statyści, ale jako współtwórcy. Premiera filmu odbyła się w Wigilię.

– Od razu było dużo dobrych komentarzy - podkreśla Sibiński.

I wtedy pojawiła się myśl, że film nie powinien zatrzymać się tylko na kręgu znajomych.

– Żeby to tak trochę wyfrunęło, żeby poświęcenie ludzi nie poszło na marne.

To już trzecia odsłona

„Świąteczna gorączka – Nie cicha noc” nie jest jednorazowym zrywem. To trzecia część świątecznego cyklu tworzonego przez Sibińskiego i jego ekipę.

– One mają od 10 do 16 tysięcy na YouTubie wyświetleń – opowiada.

W jednej z wcześniejszych produkcji pojawił się nawet znany artysta.

– Wystąpił u nas Iwan Komarenko.

Tym razem jednak skala była inna. Projekt, który miał być kameralny, szybko wymknął się z ram.

– Ponad 40 osób było w to zaangażowanych - wylicza.

Zamiast pięciu ciągników – niemal dwadzieścia

Najlepiej widać to na przykładzie sceny z paradą maszyn. Sibiński przygotowywał się na kilka ciągników. Wystarczyło jednak jedno zaproszenie.

– Jak wymyśliłem scenariusz, że chcę scenę, taką paradę zrobić z ciągnikami, napisałem do jednego znajomego, ten napisał do kolejnego, do kolejnego, do kolejnego.

Plan szybko przestał być aktualny.

– Ja tu przygotowałem to na jakieś cztery–pięć ciągników, a się okazało, że to było ok. 20 maszyn.

Na tym się nie skończyło. Do filmu zaczęli zgłaszać się kolejni mieszkańcy.

– Nawet samochody ludzie przystrajali, aby tylko wystąpić w filmie.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"126"}

Jedna osoba, wiele ról

Za kamerą, przy montażu, przy reżyserii – w każdej z tych ról stał Sibiński. Zapytany o źródło pomysłu, odpowiada bez wahania.

– To jest totalna kreatywność własna.

Marzenie i upór

Krystian nie ukrywa, że chciałby związać przyszłość z filmem. W Główczycach mówi się dziś, że „Świąteczna gorączka – Nie cicha noc” może stać się lokalnym odpowiednikiem filmów, które ogląda się co roku, jak „Kevin sam w domu”. Czy tak będzie – zdecyduje czas.

Na razie jedno jest pewne: ten film już zapisał się w pamięci mieszkańców. Bo nie opowiada o świętach. On został zrobiony przez ludzi, którzy te święta przeżywają razem.

::news{"type":"see-also","item":"10010"}