Siedemdziesiąt dwa zgłoszenia, lawina maili i niekończące się wizyty strażników miejskich na jednej z ulic Osiedla Niepodległości. Spór o jakość powietrza w Słupsku wszedł na nowy, niespodziewany poziom. Podczas gdy jedna z lokatorek wypowiedziała wojnę trucicielom, miejscy decydenci rozkładają ręce, sugerując, że problem nie leży w kominach, lecz w emocjach skarżącej. W kuluarowych rozmowach ścierają się dwie racje: urzędnicza statystyka kontra nosy mieszkańców.

Do słupskiego Ratusza wpłynęło pismo, które mogłoby wywołać trzęsienie ziemi w lokalnym sporcie, gdyby nie jeden kluczowy fakt – nikt się pod nim nie podpisał. Zarzuty są kalibru najcięższego: przemoc, układy i zastraszanie. Jednak w zderzeniu z oficjalnymi dokumentami i stanowczym „nie” władz klubu, sprawa zaczyna wyglądać nie jak interwencja, a jak precyzyjnie wymierzona kampania oczerniająca.