Asfaltowy prezent dla radnego. W Wodnicy asfalt trafił na prywatną drogę

W Wodnicy w gminie Ustka firma realizująca inwestycję za blisko 185 tys. zł ułożyła około 20 metrów asfaltu również na prywatnej ulicy przy domu radnego i sołtysa Tadeusza Wierzbickiego. Samorządowiec zapewnił, że o nic nie prosił. Wójt przekonywał, że gmina nic za to nie zapłaciła, a właściciel firmy przyznał, że o sprawie dowiedział się dopiero od dziennikarza. Jak doszło do tej niecodziennej sytuacji?

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

ASFALT MIAŁ BYĆ NA OGRODOWEJ. TRAFIŁ TEŻ NA KU SŁOŃCU

W Wodnicy realizowana jest inwestycja drogowa, która na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym. Gmina Ustka zleciła wykonanie nowej nawierzchni na ulicy Ogrodowej. Przetarg wygrała firma ZIMAR Ryszard Ziegert z Bytowa. Wartość zamówienia wynosi 184 887,12 zł.

Drogowcy przyjechali, maszyny ruszyły, a asfalt zaczął pokrywać kolejne metry gminnej drogi. Wszystko przebiegało jak podczas typowej inwestycji.

::event{"type":"horizontal","item":"461"}

Tyle że w pewnym momencie asfalt pojawił się także w miejscu, którego zamówienie gminne nie obejmowało.

Około 20 metrów nowej nawierzchni ułożono na prywatnej ulicy Ku Słońcu. Tak się składa, że przy tej drodze mieszka Tadeusz Wierzbicki, który jest jednocześnie sołtysem Wodnicy i radnym gminy Ustka.

Można więc powiedzieć, że w Wodnicy asfalt nie tylko położono, ale również sprawiono mu małą wycieczkę poza teren gminnego zamówienia.

Sprawę zauważyli mieszkańcy. Do redakcji dotarły zdjęcia i informacje dotyczące nietypowych prac. Pojawiło się pytanie, jakim sposobem prywatna droga zyskała nawierzchnię wykonaną przez firmę realizującą publiczny kontrakt.

ZOSTAŁ ASFALT. SZKODA BYŁO, ŻEBY SIĘ ZMARNOWAŁ

Zadzwoniliśmy do Tadeusza Wierzbickiego. Radny nie zaprzecza, że asfalt został ułożony przez wykonawcę gminnej inwestycji. Co więcej, dość szczegółowo opowiada, jak do tego doszło.

– Zimar tutaj robił u nas ulicę Ogrodową. No i zostało im tej masy bitumicznej – wyjaśnia.

Według jego relacji pracownicy przedsiębiorstwa kończyli prace późnym wieczorem, około godziny 20 lub 21. Wtedy mieli zadzwonić z pytaniem, czy mogą wykorzystać pozostały asfalt na prywatnej ulicy.

Tadeusz Wierzbicki nie widział przeszkód.

– Ja mówię: proszę bardzo, mi to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie – opowiada.

Trudno się dziwić ostatniemu stwierdzeniu. W końcu niewielu właścicieli prywatnych dróg protestowałoby przeciwko perspektywie nowej asfaltowej nawierzchni.

Radny przekonuje jednak, że sam o nic nie zabiegał, nie zamawiał asfaltowania i nie domagał się wykonania tych prac.

– Ja o nic nie prosiłem – zapewnia.

Według jego relacji asfaltowanie odbywało się przez dwa dni. Łącznie ułożono około 20 metrów nawierzchni, również na fragmencie drogi przy sąsiedniej posesji.

Wersja radnego jest więc prosta: firmie został asfalt, którego nie mogła już wykorzystać następnego dnia, a prywatna droga znajdowała się wystarczająco blisko, aby rozwiązać problem.

Zamiast więc wywozić pozostałą masę, wykonawca miał ją rozłożyć na sąsiedniej ulicy.

I być może na tym historia by się skończyła. Gdyby nie jeszcze jeden szczegół.

PILNOWAŁ KOPAREK. ZAPŁATA W ASFALCIE?

Podczas dalszej rozmowy Tadeusz Wierzbicki przyznał, że wykonawca przez około tydzień pozostawiał sprzęt budowlany na terenie, którym dysponował radny.

Stały tam maszyny, w tym koparki. Samorządowiec miał pilnować sprzętu, między innymi przed ewentualną kradzieżą paliwa.

Pojawił się też wątek uszkodzeń terenu przez ciężkie maszyny.

Radny opowiedział, że rozmawiał z wykonawcą o potrzebie wyrównania terenu. Kiedy zasugerowaliśmy, że asfaltowanie mogło być formą rekompensaty za powstałe uszkodzenia, przytaknął.

– O właśnie, taka no współpraca, że ja im pilnowałem, no bo to jednak tydzień czasu, sprzęt, wszystko – tłumaczy Wierzbicki.

I tutaj historia nabiera dodatkowego smaku.

Pilnowanie koparek nie jest przecież usługą, za którą standardowo płaci się w metrach bieżących asfaltu. Ale czy właśnie z takim niecodziennym rozliczeniem mieliśmy do czynienia w Wodnicy?

Sam radny przedstawia całą sytuację jako zwyczajną współpracę z wykonawcą. Zapewnia, że nie wykorzystywał swojej funkcji publicznej do uzyskania korzyści.

Pozostaje jednak pytanie, czy położenie nawierzchni było wyłącznie zagospodarowaniem nadwyżki materiału, czy także formą rekompensaty za udostępnienie terenu i pilnowanie maszyn.

Nie wiadomo też, czy strony zawarły jakiekolwiek porozumienie ani czy wartość dodatkowych prac została udokumentowana.

WÓJT KONON: GMINA ZA PRYWATNY ASFALT NIE PŁACIŁA

Kolejny telefon wykonaliśmy do wójta gminy Ustka Rafała Konona.

Wójt potwierdza, że samorząd zlecił firmie ZIMAR realizację inwestycji na ulicy Ogrodowej. Podkreśla jednak, że gminny przetarg nie obejmował prywatnej ulicy Ku Słońcu.

– Gmina ma przetarg zrobiony tylko na ulicę Ogrodową – wyjaśnia.

Jak zatem asfalt znalazł się na prywatnej drodze?

Rafał Konon odpowiada, że najwyraźniej wykonawca dogadał się z Wierzbickim.

Wójt zwraca uwagę, że przy okazji realizacji publicznych inwestycji drogowych mieszkańcy niekiedy indywidualnie dogadują się z wykonawcami w sprawie dodatkowych prac, na przykład wykonania podjazdów do swoich posesji.

Czy w tym przypadku gmina mogła jednak ponieść stratę?

– Nie, w żadnym wypadku – zapewnia.

Wójt tłumaczy, że inwestycja jest rozliczana ryczałtowo, więc samorząd płaci za określony zakres prac.

– Gmina ma ryczałt na drogę Ogrodową, był przetarg, więc tutaj nie ma takiej możliwości – przekonuje.

Stanowisko wójta jest więc jednoznaczne: dodatkowy asfalt nie obciążył budżetu gminy.

Pozostaje jednak pytanie, kto faktycznie poniósł koszt dodatkowych robót i do kogo należał materiał, który według radnego pozostał po gminnej inwestycji.

Co ciekawe, w chwili naszej rozmowy Rafał Konon nie znał jeszcze szczegółów całego zdarzenia. Nie widział również nowej nawierzchni na prywatnej ulicy.

Zapowiedział jednak, że pojedzie na miejsce.

Można zatem powiedzieć, że nieoczekiwana inwestycja na ulicy Ku Słońcu zaskoczyła nie tylko mieszkańców, ale także gospodarza gminy.

A CO Z PRZEPISAMI? ASFALT TO NIE GORĄCY ZIEMNIAK

Historia mogłaby uchodzić za niegroźną lokalną ciekawostkę, gdyby nie kwestie formalne.

Osoba, która przekazała nam zdjęcia i informacje, twierdzi, że sprawdzała w Starostwie Powiatowym w Słupsku, czy zgłoszono roboty na prywatnej drodze. Według jej relacji odpowiedniego zgłoszenia nie odnaleziono.

Nie jest to jednak jeszcze dowód samowoli budowlanej. Obowiązki formalne zależą między innymi od rodzaju i zakresu wykonanych prac. Ich prawidłową kwalifikację powinny ustalić właściwe organy.

Pojawia się także pytanie, jak potraktować pozostałą masę bitumiczną.

Asfalt nie jest przecież gorącym ziemniakiem, którego można bez żadnych formalności podrzucić sąsiadowi, gdy zaczyna stygnąć. Z drugiej strony sama nadwyżka materiału nie oznacza automatycznie, że mamy do czynienia z odpadem albo naruszeniem prawa.

Istotne są jego pochodzenie, status, sposób wykorzystania oraz okoliczności wykonania prac.

Na te pytania najlepiej powinien umieć odpowiedzieć wykonawca.

Dlatego zadzwoniliśmy do właściciela firmy ZIMAR.

WŁAŚCICIEL FIRMY ZIMAR: PIERWSZE SŁYSZĘ

Ryszardowi Ziegertowi przedstawiliśmy całą sytuację. Opowiedzieliśmy o dodatkowym asfaltowaniu prywatnej drogi, relacji Tadeusza Wierzbickiego oraz pytaniach mieszkańców dotyczących pochodzenia i rozliczenia materiału.

Reakcja przedsiębiorcy była zaskakująca.

Właściciel firmy realizującej gminną inwestycję przyznał, że wcześniej nic nie wiedział o dodatkowych pracach przy domu radnego.

Ryszard Ziegert odpowiedział, że o sytuacji dowiaduje się dopiero od dziennikarza.

Przedsiębiorca zaznaczył, że musi sprawdzić sprawę w swojej firmie.

– Ja muszę to w ogóle sprawdzić, bo ja tego tematu nie znam – wyjaśnił.

Zasugerował, że decyzję o wykonaniu dodatkowych robót mógł podjąć kierownik lub dyrektor odpowiedzialny za realizację inwestycji.

– Czy kierownik, czy dyrektor coś tam pewnie podjął i pewnie w firmie wiedzą – stwierdził.

Ryszard Ziegert tłumaczył również, że nie zna osobiście wszystkich szczegółów drobniejszych prac wykonywanych przez przedsiębiorstwo.

Właściciel firmy obiecał sprawdzić okoliczności zdarzenia i wrócić do rozmowy po uzyskaniu informacji.

– Ja sprawdzę i ewentualnie potem się jeszcze zdzwonimy – zadeklarował.

Później ponownie próbowaliśmy skontaktować się telefonicznie z Ryszardem Ziegertem. Przedsiębiorca nie odbierał już naszych połączeń. Do czasu przygotowania artykułu nie udało się uzyskać zapowiedzianych wyjaśnień ani szczegółowego stanowiska firmy.

ASFALTOWY SZCZĘŚCIARZ CZY ZWYKŁA PRZYSŁUGA?

Sprawa z Wodnicy ma kilka wymiarów.

Z jednej strony jest radny i sołtys, który zapewnia, że niczego nie zamawiał, a jednak przy jego posesji pojawiła się nowa nawierzchnia.

Z drugiej strony jest wójt, który przekonuje, że gmina za dodatkowe prace nie zapłaciła i nie poniosła straty.

Jest wreszcie właściciel firmy, który o nietypowym wykorzystaniu asfaltu dowiedział się dopiero od redakcji.

Wszyscy przedstawiają swoje wyjaśnienia, ale nadal nie wiadomo, na jakiej dokładnie podstawie wykonano dodatkowe roboty i w jaki sposób je rozliczono.

Nie ma podstaw, by na tym etapie przesądzać, że doszło do złamania prawa. Sam fakt, że z nowej nawierzchni korzysta radny, również nie oznacza automatycznie wykorzystania stanowiska do uzyskania korzyści.

Wątpliwości wymagają jednak rzeczowego wyjaśnienia, szczególnie że roboty wykonała firma realizująca równocześnie publiczne zamówienie.

Na koniec zostaje pewna przewrotna obserwacja. W wielu miejscowościach mieszkańcy przez lata proszą o asfalt i słyszą, że nie ma pieniędzy. W Wodnicy, według relacji radnego, wystarczyło, że wykonawcy zostało trochę masy bitumicznej, a następnie zadzwonił z pytaniem, czy może ją wylać.

Czy był to wyjątkowy zbieg okoliczności, zwyczajna sąsiedzka przysługa, czy jednak dodatkowa usługa wymagająca formalnego rozliczenia?

Tego na razie nie wyjaśniono.

Jedno jest pewne: asfalt na ulicy Ku Słońcu już leży. Teraz wypadałoby równie solidnie położyć na stole dokumenty wyjaśniające, skąd się tam wziął.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Źródła: rozmowy redakcji z Tadeuszem Wierzbickim, Rafałem Kononem i Ryszardem Ziegertem oraz materiały nadesłane do redakcji.