Szafki są, ale klucze odjeżdżają pociągiem. Kłopot z bagażami na dworcu w Ustce

Na dworcu kolejowym w Ustce można zostawić bagaż – przynajmniej w teorii. W praktyce podróżny może zastać zamknięte szafki, w których niczego nie ma, oraz brak kluczy. Ignacy Stopnicki przekonuje, że problem trwa już od trzech lat. Miasto zna sprawę, Ośrodek Sportu i Rozwoju wymienia zamki, ale skuteczne rozwiązanie może kosztować około 110 tys. zł.

Dla miasta jest to jedna z wielu spraw wymagających rozwiązania. Dla turysty, który rano musi opuścić pokój, a pociąg ma dopiero wieczorem, brak miejsca na walizkę oznacza jednak kilka godzin spacerowania po Ustce z całym bagażem.

Oficjalna strona usteckiego dworca informuje, że na poziomie zerowym dostępna jest możliwość przechowania bagażu. Problem w tym, że istniejący system nie zawsze działa tak, jak powinien.

::event{"type":"vertical","item":"379"}

WRZUCA MONETĘ, ZAMYKA SZAFKĘ I ZABIERA KLUCZ

Obiektem dworca zarządza miejska spółka Ośrodek Sportu i Rozwoju. Prezes OSiR Radosław Szreder tłumaczy, że działanie szafek opiera się na prostym mechanizmie. Podróżny wrzuca monetę, zamyka bagaż, a klucz zabiera ze sobą. Po powrocie powinien opróżnić skrytkę i pozostawić klucz dla następnej osoby.

Nie wszyscy jednak to robią.

– Zdarza się bardzo często, że kluczyki są po prostu zabierane. Ktoś wyjedzie do Poznania i nie odda kluczyka – tłumaczy prezes OSiR.

W efekcie szafka może być pusta, ale pozostaje zamknięta i niedostępna dla kolejnych podróżnych. Ośrodek ma po dwa komplety kluczy do każdej skrytki. Gdy oba znikają, nie można po prostu dorobić następnych, ponieważ oznaczałoby to ryzyko, że ktoś uzyska dostęp do cudzych bagaży. Konieczne jest rozwiercenie zamka i zamontowanie nowego.

OSiR zapewnia, że szafki są kontrolowane i opróżniane raz w tygodniu. Zarządca nie prowadzi jednak statystyk pokazujących, ile osób rzeczywiście z nich korzysta i ile skrytek jest w danym momencie niedostępnych z powodu braku kluczy.

MIESZKANIEC SPRAWDZA SZAFKI PRZEZ MIESIĄC

Ignacy Stopnicki twierdzi, że o problemie wiadomo od około trzech lat. Mieszkaniec przez miesiąc wielokrotnie odwiedza dworzec – rano, w południe i wieczorem – oraz dokumentuje stan szafek na zdjęciach.

Jak relacjonuje, zdarza się, że już o godz. 7 wszystkie skrytki są zamknięte i pozbawione kluczy, choć pierwsi podróżni dopiero pojawiają się na dworcu. Według jego obserwacji spośród ośmiu większych szafek jedna ma uszkodzone drzwiczki, a pozostałe przez dłuższy czas są niedostępne. Po jego interwencjach uruchomionych zostaje kilka mniejszych skrytek i – jak zauważa – podróżni zaczynają z nich korzystać.

Stopnicki podkreśla, że turyści zwracają się z prośbą o przechowanie walizek także do osób pracujących na dworcu oraz w punktach informacji. Jego zdaniem samo ustawienie szafek nie oznacza jeszcze, że przechowalnia rzeczywiście funkcjonuje.

23 czerwca mieszkaniec złożył skargę na burmistrza Ustki Jacka Maniszewskiego, zarzucając mu brak skutecznych działań w sprawie udostępnienia przechowalni. Wskazuje, że wcześniej otrzymał od burmistrza odpowiedź, zgodnie z którą konieczna jest wymiana szafek oraz wprowadzenie systemu pobierania opłat. Skoro takie stanowisko zajmują władze miasta, Stopnicki chce wiedzieć, dlaczego zapowiadane rozwiązanie nadal nie zostaje wprowadzone.

ELEKTRONICZNE SZAFKI ZA OKOŁO 110 TYS. ZŁ

Jednym z rozważanych pomysłów jest montaż elektronicznych skrytek, w których tradycyjne klucze zastępuje kod lub inny system dostępu. Takie rozwiązanie ogranicza problem zabierania kluczyków, ale jego koszt oszacowano pod koniec 2025 roku na około 100 tys. zł. Obecnie byłoby to prawdopodobnie już około 110 tys. zł.

OSiR wylicza, że przy 20 szafkach, opłacie wynoszącej 10 zł netto za dobę i pełnym wykorzystaniu przez 60 dni w roku przechowalnia może przynieść około 12 tys. zł rocznie. Oznacza to zwrot inwestycji dopiero po mniej więcej dziesięciu latach – bez uwzględnienia kosztów konserwacji, napraw oraz obsługi systemu.

– Nie ma to uzasadnienia ekonomicznego. My musimy również dbać o zasadność podejmowanych inwestycji – argumentuje prezes OSiR, przyznając jednocześnie, że wszystkie szafki powinny być dostępne dla podróżnych.

Miasto oraz spółka pracują nad tańszym rozwiązaniem umożliwiającym pobieranie opłat za przechowanie bagażu. Nie przedstawiają jednak terminu jego wprowadzenia.

CZY MIEJSKA INWESTYCJA MUSI NA SIEBIE ZARABIAĆ?

Nie wszystkich przekonują wyliczenia dotyczące zwrotu inwestycji. Radna Marta Czternastek zwraca uwagę, że samorząd realizuje również zadania społeczne, które nie przynoszą bezpośredniego dochodu.

– Jaki mamy zwrot z inwestycji w budowę stadionu albo w budowę węzła transportowego? Miasto musi spełniać także role społeczne – argumentuje.

Jej zdaniem brak pieniędzy na elektroniczne szafki może być zrozumiały, ale nie oznacza, że problem wskazany przez mieszkańca jest niezasadny. Poprawa komfortu podróżnych – szczególnie w turystycznym mieście – również powinna być traktowana jako korzyść.

Część radnych podkreśla jednak, że miasto ma wiele pilniejszych potrzeb, na które potrzebne są podobne kwoty. Pojawia się również spór, czy skarga powinna być skierowana przeciwko burmistrzowi, czy raczej prezesowi miejskiej spółki zarządzającej dworcem.

SKARGA ODRZUCONA, PROBLEM POZOSTAŁ

Ostatecznie Rada Miasta Ustka uznała skargę Ignacego Stopnickiego za niezasadną. Za takim rozstrzygnięciem głosowało 11 radnych, jedna osoba była przeciw, a dwie wstrzymały się od głosu.

Formalnie sprawa zostaje więc zakończona. Nie zmienia to jednak sytuacji na dworcu. Szafki nadal działają w oparciu o klucze, które mogą zostać zabrane przez podróżnych, a elektroniczny system pozostaje zbyt drogi dla zarządcy.

Dla urzędników i radnych jest to spór o kompetencje, opłacalność oraz miejskie priorytety. Dla turysty z walizką najważniejsze pozostaje znacznie prostsze pytanie: gdzie bezpiecznie zostawić bagaż przed odjazdem pociągu?

::news{"type":"see-also","item":"13975"}