​Miała być nowa ciekawa praca z poczuciem misji, a skończyło się dyscyplinarnym zwolnieniem, batalią sądową i murem obojętności ze strony lokalnych władz. Iwona Wilczyńska, wieloletnia kierowniczka w słupskim Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie, odsłania kulisy dramatu, który rozegrał się za zamkniętymi drzwiami urzędu. Sprawa, która zaczęła się od osobistej tragedii zdrowotnej, ewoluowała w konflikt systemowy, w którym naprzeciw siebie stają wstrząsające wyniki kontroli Państwowej Inspekcji Pracy i twarda obrona dyrektora Marcina Tredera.

::addons{"type":"only-with-us", "color":"black"}

​Koszmar rozpoczął się w momencie, gdy pracownik najbardziej potrzebuje wsparcia. W lipcu 2024 roku Iwona Wilczyńska wróciła do pracy po skomplikowanym urazie i operacji. Ból fizyczny okazał się jednak niczym w porównaniu z chłodem, jaki zastała w gabinecie swojej przełożonej, zastępcy dyrektora MOPR. Gdy w sierpniu poprosiła o krótki urlop, zamiast zgody miała usłyszeć zdanie, że “przecież odpoczęła pół roku”. Jak mówi, ​to był pierwszy sygnał, że 5 lat nienagannej pracy przestało mieć znaczenie.

​Wersja Wilczyńskiej: „Narcyzm w białych rękawiczkach”

​Z relacji byłej kierowniczki wyłania się obraz zarządzania opartego na manipulacji, którą psychologia nazywa gaslightingiem. Wilczyńska opisuje mechanizm „narcyzmu w białych rękawiczkach” – na zewnątrz uśmiechy i profesjonalizm, wewnątrz systematyczne niszczenie pracownika.

​Codziennością miało stać się ignorowanie w komunikacji, przerywanie wypowiedzi i deprecjonujące frazy typu: „Tego nie wiesz.”. Najbardziej dezorientujące było wypieranie się własnych poleceń.

​– Ale to nie miało być tak. Ja tego nie zatwierdziłam – takie słowa miały padać nawet wtedy, gdy zadania wykonano zgodnie z instrukcją.

​Kierowniczka wskazuje na absurdalny formalizm – dokumenty wracały do poprawki nawet z powodu „zbyt dużej liczby spacji”, co miało na celu wywołanie poczucia niekompetencji. Najbardziej bolesne było jednak wykluczenie. Pojawiały się sugestie, by nie informować jej o ustaleniach podczas prac nad wnioskiem do programu FERS.

​Wersja dyrektora: Ochrona danych

​Dyrektor MOPR Marcin Treder przedstawia zupełnie inną perspektywę. Potwierdza, że zgłoszenie wpłynęło, ale zapewnia, że procedury zadziałały wzorowo. Powołana komisja antymobbingowa przesłuchała wszystkich świadków i orzekła, że mobbingu nie było.

​– Z treści przesłuchań nie wynika, aby działania dyrektora wobec pani kierownik stanowiły celowe, zachowania mające charakter uporczywego i długotrwałego nękania – broni się Treder.

​Dyrektor podkreśla, że sam nie brał udziału w pracach komisji, a jej skład dobierał według klucza kompetencji i obiektywizmu. Zarzuty Wilczyńskiej, jakoby komisja była stronnicza (zasiadała w niej m.in. osoba z przeszłością budzącą wątpliwości), nazywa krzywdzącymi.

​Co z dyscyplinarnym zwolnieniem Wilczyńskiej tuż przed emeryturą? Dyrektor ucina temat krótko: sprawa jest w sądzie, a on swoje argumenty przedstawił w odpowiedzi na pozew. Nieoficjalnie powodem miało być „rozpowszechnianie treści zgłoszenia” wśród innych pracowników.

​Kontrola PIP: Co ukryto w szafach MOPR?

​Sytuacja nabrała nowego wymiaru, gdy do gry weszła Państwowa Inspekcja Pracy. Kontrola przeprowadzona między sierpniem a listopadem 2025 roku obnażyła chaos organizacyjny.

​Inspektorzy ujawnili, że w magazynie żywności dla potrzebujących nie było nawet regałów – produkty leżały na paletach. Stanowiska biurowe były nieergonomiczne (brak regulacji biurek, złe oświetlenie). Co więcej, aż 86 pracowników używało prywatnych samochodów do celów służbowych bez zwrotu kosztów.

​– Pracownicy używają prywatnych samochodów z własnej woli, bo wolą to niż przemieszczanie się komunikacją publiczną – tłumaczył dyrektor w odpowiedzi na zarzuty.

​Największe kontrowersje budzi jednak fakt, że dyrektor odmówił udostępnienia inspektorowi pracy dokumentacji z wewnętrznej komisji antymobbingowej. Zasłonił się „poufnością postępowania” i ochroną interesów pracowników. Inspektor pracy, co zaskakujące, nie uznał tego za utrudnianie kontroli.

​Wojna o ankietę

​Prawdziwą kością niezgody stała się anonimowa ankieta przeprowadzona wśród pracowników. Wzięło w niej udział 18% załogi - ankietę wypełniły 52 osoby z 291. Wyniki są niepokojące: 18,4% ankietowanych wskazało, że doświadcza niepożądanych zachowań, a niemal 2% zgłosiło naruszanie nietykalności cielesnej (np. popychanie).

​Dyrektor Treder podważa te wyniki. Twierdzi, że ankieta miała „błędy metodologiczne”, zawierała z góry założoną tezę i nie dawała możliwości zaznaczenia opcji „nie dotyczy”. Sugeruje też, że pracownicy mogli mylić agresję klientów z mobbingiem przełożonych.

​Wilczyńska ripostuje:

​– To argumenty pozorne. Była rubryka „nigdy”, co jest równoznaczne z „nie dotyczy”. Pracownicy wiedzieli, że pytamy o relacje w pracy, a nie o trudnych klientów.

​Radni umywają ręce

​Iwona Wilczyńska dwukrotnie składała skargę na działania dyrektora do Rady Miejskiej. Dwukrotnie została ona odrzucona. Radni oraz prezydent Słupska, Krystyna Danilecka-Wojewódzka, stoją na stanowisku, że skoro sprawa trafiła do Sądu Pracy, to organ nadzorczy nie powinien ingerować.

​– Postępowanie skargowe nie rozstrzyga roszczeń pracowniczych, ale ocenia prawidłowość działania kierowników jednostek publicznych. Rada Miejska nie wykonała swojego obowiązku kontrolnego – argumentuje Wilczyńska, zapowiadając walkę u wojewody.

​Mimo oficjalnego zaprzeczania zarzutom, po kontroli PIP w MOPR ruszyły porządki. Kupowane są nowe meble, regulowane zasady używania aut, a kadra szkoli się z zarządzania. Pytanie, czy te zmiany nie przyszły za późno dla kobiety, która rok przed emeryturą została z wilczym biletem.

::addons{"type":"alert"}

::addons{"type":"only-with-us", "color":"black"}